tag:blogger.com,1999:blog-34822034455677763052012-02-16T11:53:55.314+04:00ვისაც ჩემი არეულ-დარეული არ მოწონს, იმის დალაგებულიც მოვტყან...ბეთხოვენაhttp://www.blogger.com/profile/08844424570800015472noreply@blogger.comBlogger231100tag:blogger.com,1999:blog-3482203445567776305.post-29896118296044285582009-03-08T20:08:00.005+04:002009-04-21T02:07:14.246+04:00პროლოგი:<br />დღეს გახლავთ რვა მარტი. რემოუტით გილოცავთ საიბერ სივრცეში ყველას, ვისაც ერთხელ მაინც ონლაინ რეგისტრაციის ფორმაში Gender-ში Female მოუნიშნავს, განურჩევლად სქესისა.<br />ზოგადად ხშირად მიჩნდება ხოლმე სურვილი და ვაკვირდები ყოველდღიურობაში არსებულ ისეთ ფენომენალურ, შეიძლება ითქვას, პარანორმალურ მოვლენებს, რომლებსაც ყურადღებას თითქმის არავინ აქცევს. არადა კაცი რომ ღრმად დააკვირდეს, ფრიად უჩვეულო და საოცარ სამყაროში შეიძლება მოხვდეს.<br />თაბუკაშვილის ქუჩაზე (ნატოშას მეზობლად) ერთი იურიდიული კანტორის სართულზე თავის დროზე არსებობდა ორგანიზაცია, რომელიც კლიენტებს თავაზობდა ავტოსაევაკუაციო სერვისს. ერთ წვიმიიან დღეს ზემოხსენეულ იურიდიულ კანტორაში მომიწია შერბენა და , ჰოი, საოცრებავ, იურისტმა ევაკუატორების ოფისის თანამშრომელი, ფრიად სერიოზული ჰაბიტუსის მქონე და რაც მთავარია ყოფილი ფ(ეს ფ დიდი ასოა)ეხბურთელი ვინმე დ. გამაცნო. ამ უკანასკნელს ზუსტად 15 წუთი დაჭირდა იმისათვის, რომ "დავერწმუნებინე" მის მაღალერუდირებულობასა და სიტყვაგონიერებაში, რომ აღარაფერი ვთქვათ მის აზრებზე, რომლებიდანაც, მისი თქმით, მხოლოდ 2-3 პროცენტს აჟღერებდა ხმამაღლა. <br />პირველი "მიღწეული" მიზნის შემდეგ დ.-მ მეორე მიზნად დაისახა მისი სასიყვარულო ისტორიის განდობა და მინდა გითხრათ, ფრიად წარმატებით და რაც მთავარია ლაკონურად განახორციელა დაგეგმილი. "მყავდა შეყვარებული და მეჩხუბა. აღარ მიყვარხარო, მითხრა. დავშორდი გუშინწინ. მენატრება მედეა".<br />მე და ჩემმა მეგობარმა ლევანმა, რომელიც თან მახლდა და რომელიც დ.-ს ჩემზე ადრე იცნობდა, ვიგრძენით, რომ ცინიზმი ჩვენი მოგონილია და ამის დასამალად ლევანმა დასვა ერთი საბედისწერო კითხვა: "და... რო შეურიგდე".<br />აქ დაიწყო ყველაფერი. აქედან გაძლიერდა ჩემი ინტერესი პარანორმალური მოვლენებისადმი. დ.-მ ღრმად ჩაისუნთქა, მაზუთიანი ფრჩხილები გასაპარს სახეზე მოისვა, მზერა ლევანს გამჭოლად და მტკივნეულად გაიყარა თვალებიდან კეფამდე და ხმადაბლა წარმოსთქვა (ვახდენ ტექსტის არა ციტირებას, არამედ გასაგებ ენაზე ჩვენი ტვინებისათვის ადაპტირებას):<br />-არასოდეს. არ არსებობს... სურვილიც რომ მქონდეს... იცი, არსებობს ადამიანების რამოდენიმე ძალიან საინტერესო კატეგორია. 1. პირველკლასელები, მარტო ისინი არიან პირველკლასელები; 2. პირველკურსელები, მარტო ისინი არიან პირველკურსელები; 3.ტაქსისტები, მარტო ისინი არიან ტაქსისტები უამრავ მძღოლს შორის; და ბოლოს, 4. არსებობს მედეა ჯაგაევი...<br />ამის შემდეგ დ.-მ თავი დახარა და იმედგადაწურული გაემართა ოთახის გასასვლელისაკენ...<br />სიმართლე გითხრათ ამ ახალგაზრდის სიბრძნემ ისე განგვაცვიფრა, რომ მთელი დღე დადუმებულნი დავდიოდით.<br />დღეს ჩემი საუბრის თემა ნამდვილად არ გახლავთ ეს მართლაც რომ გენიალური ამბავი, არც მისი მთავარი მოქმედი პირი და არც მედეა ჯაგაევი, რომელიც საბოლოო ჯამში ჩემი, ღრმად რომ ჩავიხედოთ, ჩემი პარანორმალური მოვლენებისადმი ინტერესის მიზეზი გახდა. დღეს მე მინდა ვისაუბრო ისეთ ფენომენზე, როგორიც არის ტაქსისტი... (დუმც-ტა-ტუმ-ტა-ტუმ-ტა-ტუმ-ტა, ტააა-რააა-რააა-რააა-რაააააააააა, დუმც-ტა-ტუმ-ტა-ტუმ-ტა-ტუმ-ტა (ეს ისე X-Files-ის საუნდრეკი გამახსენდა).<br /><br /><br />ნაწილი პირველი: დაბადება<br />ტაქსისტი, ჩემო კარგებო. რატომ არ გაუჩნდა ადამიანს სურვილი ძირფესვიანად გაცნობოდა ამ შესანიშნავ მოვლენას. მოვლენაა, აბა რა. ტაქსისტი მთელი ცხოვრებაა. მთელი სამყარო.<br />რატომ ინტერესდება კაცობრიობა უცხოპლანეტელით და რატომ რჩება უყურადღებოდ ის რაც ცხვირწინაა. ალბათ იმიტომ რომ ეს შესანიშნავი მოვლენა არ არსებობდა ოდითგან... <br />ტაქსისტი დაბადა დრომ და საჭიროებამ. უძველეს დროში არა, მაგრამ ჩვენს წელთაღრიცხვამდე უკვე იყვნენ ადამიანები, რომლებიც საკუთარი პირუტყვით გადაადგილების სერვისს სთავაზობდნენ სხვებს, რაღა თქმა უნდა ფულის სანაცვლოდ. მიუხედავად იმისა, რომ პირუტყვი არ განვითარდა და დარჩა ისეთივე, როგორიც შექმნა ბუნებამ, განვითარდნენ მისაბმელები და თქვენის ნებართვით პირდაპირ გადავიდოდი, მე-17 საუკუნეში საფრანგეთსა და ინგლისში უკვე გამოჩნდნენ ტაქსები, შესაბამისად ტაქსისტები.<br /><br />ნაწილი მეორე: განვითარება<br />მეცხრამეტე საუკუნის მიწურულს, ჩვენთვის კარგად ნაცნობი ავტოკონცერნის დამაარსებელმა გოტლიბ დაიმლერმა პირველი თანამედროვე ტიპის, ტაქსომეტრით აღჭურვილი ტაქსი შემოიტანა ბაზარზე. მას შემდეგ ტაქსების განვითარება საავტომობილო ბიზნესის განვითარებასთან ერთად მოდის. ტაქსიმ და მასთან ერთად ტაქსისტმა, უამრავი რამ გამოიარეს. იყო დრო, როდესაც ტაქსისტი ასრულებდა ფოსტალიონის ფუნქციას და ა პუნქტიდან ბ-ში გადასცემდა ინფორმაციას, იყო დრო, როდესაც ტაქსი ერთგვარი იაფფასიანი სასტუმრო იყო და უკანა სავარძელი ნომრის ფუნქციას ასრულებდა. მოკლედ ეს ამბები ყველამ კარგად ვიცით და კვლავაც შემდეგი:<br /><br />ნაწილი მესამე: თანამედროვე ტაქსები და ტაქსისტები<br />საავტომობილო ბიზნესის სწრაფი ტემპით განვითარებამ ბოლო მოუღო ილუზიას, რომ ადამიანი მუდამ დამოკიდებული იქნებოდა ტაქსიზე(არადა ეს უკანასკნელი ნამდვილად არსებობდა მთელი ერთი საუკუნის განმავლობაში). მიუხედავად ამისა ტაქსისტები დღემდე მნიშვნელოვან ადგილს იკავებენ ადმიანის ცხოვრებაში, ყოველდღიურობაში თუ არა, კვირაშიერთდღიურობაში მაინც და ასევე ადამიანის ნერვებზეც დიდი ფართი აქვთ დაკავებული. ერთ დროს კეთილი, ოფიციალური გარაჟიდან გამოყვანილი ყვითელი გაზ 24-ის მძღოლი, კაი მოქეიფე, დომინოს მოთამაშე, მანქანაში მრიცხველის ჩვენების ამრევ-დამაჩქარებელი და სამანტიროვკო სპორტის დამსახურებული ოსტატი, ძია არარატა დღეს გასაცოდავებულ გოლფ 3-ზე (საცოდაობაა 24ის მერე, აბა რა) ზის და დელისიდან მელიქიშვილზე გაყვანისთვის 6 ლარს ფეხს არ უცვლის... ამ ნაწილის გაგრძელება თქვენი ფანტაზიისათვის მიმინდვია.<br /><br />ეპილოგი: ზოგადი ისტორიის შემდეგ, მინდა ჩემს მიერ პირად გამოცდილებაზე დაყრდნობით გაკეთებული რამოდენიმე სიბუექტურრი დასკვნა შემოგთავაზოთ ტაქსისტების შესახებ:<br /><br />1. "კარგი" ტაქსისტი მუდამ სამი ლარით მეტს ამბობს და ორი ლარით მეტს გართმევს, ვიდრე ღირს;<br />2. "კარგი" ტაქსისტი მოითხოვს ძვირს თუ ვაჟი მანდილოსანთან ერთად მისი მომსახურებით სარგებლობას ასრულებენ და წინასწარ არ შეთანხმებულან ფასზე;<br />3. "კარგი" ტაქსისტი ყოველთვის შიშობს, რომ გზის დასრულებისთანავე მას თანხას არ გადაუხდიან, ამიტომ თუ არ მოითხოვს, გულში მაინც ურჩევნია წინასწარ გადაუხადონ;<br />4. "კარგი" ტაქსისტი ყოველთვის იძვრენს თავს, თუ ავარია მოსდის და მისი ბრალია;<br />5. "კარგი" ტაქსისტი ყველა თანამედროვე ქვეყანაში, ინგლისის, რუსეთისა და ავსტრიის გარდა ყოველთვის ყველაზე ცუდი მძღოლია და ყოველთვის მეტს არღვევს, თან ისე, სხვას რომ ხელი შეეშალოს;<br />6. "კარგი" ტაქსისტი "არასოდეს ტყუის"<br />7. "კარგი" ტაქსისტი ყოველთვის თვითონ იწყებს ლაპარაკს, თუ მგზავრი არ დაუწყებს;<br />8. "კარგი" ტაქსისტი მათრახს და მანტიროვკას არ დაირტყამსო (ქართული სიბრძნე);<br />9. "კარგი" ტაქსისტების თავზეც გავიარე;<br />10. სემი ნასერი ცხოვრებაში ტაქსისტი ნამდვილად არ არის;<br />11. და ა.შ.<br /><br />უამრავი შეიძლება ითქვას ტაქსისტებზე. უდიდესი, უგენიალურესი და მართლაც რომ პარანორმალური ფენომენია. დ. ვერც კი წარმოიდგენდა, რამდენი თქვა სიტყვებით "ტაქსისტები, მარტო ისინი არიან ტაქსისტები უამრავ მძღოლს შორის"....<br /><br />P.S. მერე და როგორ არ მევასსებიან...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3482203445567776305-2989611829604428558?l=betxovena.blogspot.com' alt='' /></div>ბეთხოვენაhttp://www.blogger.com/profile/08844424570800015472noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3482203445567776305.post-71706618815939721842009-03-07T19:10:00.002+04:002009-04-21T02:07:44.183+04:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/h7R7IdRCiW8&hl=en&fs=1&rel=0&color1=0x3a3a3a&color2=0x999999"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/h7R7IdRCiW8&hl=en&fs=1&rel=0&color1=0x3a3a3a&color2=0x999999" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />ეს კაცი რო გენიოსი არ ყოფილიყო ეს სიმღერა იქნებოდა ისეთივე ბანძი როგორიც შექმნეს...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3482203445567776305-7170661881593972184?l=betxovena.blogspot.com' alt='' /></div>ბეთხოვენაhttp://www.blogger.com/profile/08844424570800015472noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3482203445567776305.post-81588588220892857122009-03-06T20:29:00.003+04:002009-03-06T22:01:02.173+04:00<span style="font-style:italic;">- აი მე რო შენი გამომრთავის დედის ხახაში შე... - თქვა ბოროტმა პლასტმასშიკმა აშოტიკამ და აბაზანაში გასაპნული შუქისა და წყლის გარეშე საკუთარი შიშველი სხეულის ამარა დარჩა...</span><br /><br /><br /><br />---------------------------------------------------------<br /><br /><br /><br />იმ თბილისში, რომელიც უგემოვნოდ მორთულ ნაძვის ხეს მაგონებს ხოლმე, ახლა ზუსტად რვა საათი და 37 წუთია და ვცდილობ დავბრუნდე. თუ იმასაც გავითვალისწინებთ, რომ ვინც ცდილობს, იმას ყოველთვის არ გამოსდის, საკმაოდ რთულ მდგომარეობაში ვიმყოფები. <br />ფრიად მნიშვნელოვანი პაუზის შემდეგ გუშინ 1001 ბლოგის გამზირზე ვისეირნე და გადავწყვიტე ჩემი ოთახნახევრიანი, სუფთა, სანტექნიკაშეცვლილი, მაგრამ მაინც ხელშესავლები ბინა ოდნავ შემერემონტებინა და კვლავაც მასში გადავბარგებულიყავი. <br />ბოლო დროს უტილიტარული სტილი მიზიდავს, აი ისეთი, მთლად ტექნოც რომ არ იყოს... მოკლედ ღია ფერის კედლები, ძირს დაყრილი უზარმაზარი ბალიშები, ტელევიზორი, მარტივი, ღია ხისფერი ავეჯი, ბევრი ლუდი მაცივარში და ა.შ. მოკლედ სინათლე მომაკლდა, სინათლე. შესაბამისად 1001 ბლოგის გამზირზე ჩემი ბინის კედლები ღია ფერში შევღებე...<br />მოკლედ. პირველი რაც მინდა შემოგთავაზოთ, არის 2008 წლის ჩემეულ ნომინაციებში გამარჯვებულთა სია, რა თქმა უნდა ჩემი შედგენილი და ფრიად სუბიექტური, მაგრამ მაინც გასათვალისწინებელი. კონკურსს თქვენის ნებართვით და ჩემის დიდი სურვილით ოქროს ფლოსტი დავარქვი.<br />მაშ ასე, ჩემო იმანოები, ოქროს ფლოსტი 2008!<br /><br />ნომინაციაში "წლის ყველაზე ბედნიერი დღე" გამარჯვებისათვის ოქროს ფლოსტი გადაეცა 6 ოქტომბერს. ამ დღეს ქვეყანას მოევლინა ნატალი გიორგევნა.<br /><br />ნომინაციაში "წლის პროგრესი" გაიმარჯვა ჩემი დასაქმების ფაქტმა.<br /><br />ნომინაციაში "წლის ცოლი" გაიმარჯვა და პრიზი გამოუცხადებლობის გამო ვერ მიიღო ჩემმა მეუღლემ.<br /><br />ნომინაციაში "წლის მეგობარი" ოქროს ფლოსტი მიიღი თენგიზ ბაქრაძემ. მევასება ეგ როჟა.<br /><br />ნომინაციაში "წლის გზირიშვილი" ოქროს ფლოსტს დაეპატრონა მიხეილ გზირიშვილი. მენდეთ და მერწმუნეთ ამ ჩემ აზრს რაც არ უნდა სუბიექტური ეძახოს კაცმა, მაინც ობიექტურია.<br /><br />ნომინაციაში "წლის პოხუისტი" გამარჯვება მოიპოვა ბექა (ბაქარ, ბაკურ, ნოქარ) გიგაურმა. მან შესძლო და თავისი პოხუიზმი კიდევ უფრო განამტკიცა იმით, რომ სამსახურის ტაბელზე ხელი ერთი წლის განმავლობაში ორჯერ მოაწერა. მე მას მხოლოდ 8 ხელმოწერით გავუსწარი.<br /><br />ნომინაციაში "წლის სიდედრი" გამარჯვება ვერ მოიპოვა ვერავინ, რამეთუ სიდედრი მაინც სიდედრია.<br /><br />ნომინაციაში "წლის აფერისტი" გამარჯვება მოიპოვა მან, ვინც გარანტიას ვიძლევი, შემდეგ დაჯილდოვებას ვერ მოესწრება.<br /><br />ნომინაციაში "წლის სულელი" გაიმარჯვა თქვენმა მონა-მორჩილმა.<br /><br />ნომინაციაში "წლის ყველაზე მონატრებული მეჯვარე და ნათლია" გაიმარჯვა ნატოშამ და თუ ნახავთ გადაეცით, რომ პრიზის წასაღებად მაინც მოვიდეს, სხვა თუ არაფერი. ეგაც მაგრა მევასსება ისე.<br /><br />ნომინაციაში "წლის ლოთი" პრიზს დაეპატრონა ალექსანდრე პაპაშვილი. მან წარმატებით მოახერხა 17 კომპლექტი სერვერის დათვლა-გატარება და ამასთანავე ალკოჰოლით გაჟღენთვა. <br /><br />ნომინაციებში "წლის სვანი", "წლის თამადა", "წლის ქვისლი" და "წლის პატრულის თანამშრომელი" ოქროს ფლოსტი მიიღო ჩემმა ქვისლმა, თამადამ, სვანმა და პატრულის თანამშრომელმა სოსო ჩორგოლიანმა. (ოღონდ არ უთხრათ).<br /><br />ნომინაციაში "წლის ყლეობა" გაიმარჯვა აგვისტოს ომმა.<br /><br />ნომინაციაში "წლის პატრიოტი" ოქროს ფლოსტი ჩაიცვა გიორგი უსანეთაშვილმა. მან Ghost Recon-ის თამაში თბილისის ქუჩებიდან დაიწყო და მოსკოვში კრემლის თავზე ქართული დროშის ატანით დაასრულა. აღსანიშნავია ფაქტი, რომ გიორგი თავს იკავებს იმის გაჟღერებისაგან, თუ რამდენჯერ მოუწია თამაშის დასეივება.<br /><br />ნომინაციაში "წლის უხერხულობა" ოქროს ფლოსტს დაეპატრონა ასეთი მოვლენა: "წლის პატრიოტი"-ს გამარჯვებულმა გიორგი უსანეთაშვილმა სამსახურის ბუფეტში ერთი პორცია ბორშჩი აიღო და კუპესაკენ გასწია. შეაღო რა კუპეს კარი, მისკენ დაახლოვებით ოცმა წყვილმა გაკვირვებისაგან დაძაბულმა თვალწარბმა გამოიხედა. მათ შორის იყო საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის ი.მერაბიშვილის თვალწარბი. წუთიერი დუმილის შემდეგ გიორგიმ ცივად გამოხურა კარი და მაშინღა შენიშნა წარწერა "VIP".<br /><br />ნომინაციაში "წლის ნომინაცია" ფლოსტი მიიღო ნომინაციამ "წლის სიდედრი".<br /><br />ნომინაციაშ "წლის Online RPG" ფლოსტი მიიღო თამაშმა <a href="http://the-west.ru">The West</a>.<br /><br />ნომინაციაში "წლის კონკურსი" გაიმარჯვა კონკურსმა "ოქროს ფლოსტი".<br /><br /><br />ნომინაციაში "წლის დილემა" დილემას "ყოფნა, არ ყოფნა" ორი ქულით სძლია დილემამ "ვორდპრესი თუ ბლოგსპოტი".<br /><br />ნომინაციაში "წლის დაკა-დაკა" ფრიად გართულდა გამარჯვებულის გამოვლენა, რამეთუ ნომინანტების სიუხვე შეინიშნებოდა, მაგრამ საბოლოო ჯამში მაინც დამაჯერებლად მოიპოვა ოქროს ფლოსტი ჩემსა და მამაჩემს შორის გამართულმა დაკა-დაკამ.<br /><br /><br /><br /><br />აღსანიშნავია, რომ იყო კიდევ უამრავი, მაგრამ ნაკლებმნიშვნელოვანი ნომინაცია, რომელთა შედეგებსაც მოგვიანებით გაგაცნობთ.<br /><br />დღეისათვის ვგონებ საკმარისია და დიდი მადლობა ყურადღებისათვის.<br /><br />P.S. ვერცერთ ნომინაციაში ვერ გაიმარჯვა, მაგრამ აფერიზმის განვითარებაში შეტანილი უდიდესი წვლილისათვის საპატიო ოქროს ფლოსტი გადაეცა გიგი (გიგილო, ღიღილო, Starfucker, GAS P) ჭარხალაშვილს. ეგაც მაინც მევასება ისე.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3482203445567776305-8158858822089285712?l=betxovena.blogspot.com' alt='' /></div>ბეთხოვენაhttp://www.blogger.com/profile/08844424570800015472noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3482203445567776305.post-28927183064980117502009-01-29T14:59:00.000+04:002009-01-29T15:00:37.290+04:00რატომ ზღარბთა? და... რატომ არა?<br />მოკლედ ზღარბთა ქვითინი, გნებავთ მაჩვთა გოდება, თუნდაც სკუნსთა გლოვა. რა მნიშვნელობა აქვს?!<br />ქვითინებენ ზღარბნი, გოდებენ მაჩვნი და გლოვობენ სკუსნი, რამეთუ არა უბრძანებია მამაზეციერს სინაზე ზღარბთა, გონიერება მაჩვთა და ტკბილსურნელება სკუნსთა.<br />მარა ზოგს რა ატირებს მაინც ვერ ვხვდები. კაცო, განა სატირალი დაილია, მაგრამ მე იმ მომენტს ვერ ვიჭერ, სადაც ტირილი ცხოვრების აზრად უნდა იქცეს. <br />არა მაინც რა ატირებთ?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3482203445567776305-2892718306498011750?l=betxovena.blogspot.com' alt='' /></div>ბეთხოვენაhttp://www.blogger.com/profile/08844424570800015472noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3482203445567776305.post-90063986078394061032008-12-09T01:23:00.005+04:002008-12-09T13:05:28.339+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_WEpzHnL0Xb8/ST40rvBxljI/AAAAAAAAAGo/GABLo6C8Myw/s1600-h/18156914_400x400.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 218px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_WEpzHnL0Xb8/ST40rvBxljI/AAAAAAAAAGo/GABLo6C8Myw/s320/18156914_400x400.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5277713739287729714" /></a><br /><span style="font-style:italic;">ეგრე მოდი არ დაიბნე ფიქჩერს ფრიზენთს<br /><br />მირამაქს დიდთავიანც<br /><br />ბეთხოვენ მაკცხვირმონგერ<br /><br />ინ</span><br /><br /><span style="font-weight:bold;">თეიქ ზიიზ სოქზ ოფ მი, ვუმენ</span><br /><br />...............................................................<br /><br />მთელი ერთი წელი გავიდა მას შემდეგ, რაც ჩემი 43 ზომა ფეხი (ორივე) ვაიძულე და ფრიად მნიშვნელოვანი ნაბიჯი გადავდგი ცხოვრებაში. <br />იყო ასეთი ფენომენალური წელი, ქრისტეშობიდან ორიათას მეშვიდე ერთეული და მასში, ისევე როგორც ყველა მანამდე არსებულში იყო მეთორმეტე თვის მეოთხე დღე, პირადად ჩემთვის სხვებისაგან არაფრით გამორჩეული, რომ არა ერთი გარემოება. ეს იყო ჩემი თავისუფალი, ლაღი, არც ისე უდარდელი მაგრამ გამტრაკებლური, ორი სიტყვით რომ ვთქვა მშობლისმხერხავად ეგოისტური ცხოვრების უკანასკნელი დღე. <br /><br /><br />თავი პირველი: ”მოიდა და ცოლად გამამყე”<br /><br />თქმულ არს, პირველად იყო სიტყვაო. რაც არ უნდა გასაკვირი იყოს, ჩემ სიტუაციაში პირველად იყო სიდედრი. არა ბატონო, არ გეჩვენება და არც მე ვბოდავ. სწორედაც რომ სიდედრი, რამეთუ რომ არა სიდედრი და მისი მომავალსიდედრული ”რაღა დროს გარეთ ბოდიალია, სახლში მოდი”, 4 დეკემბერი სულაც არ იქნებოდა 4 დეკემბერი. <br />რამდენადაც მახსოვს პირველ დეკემბერს აბანოთუბანში მობილური ტელეფონის ზარი გაისმა. ჩემი იმ მომენტში ჯერ კიდევ ”პროექტში” სიდედრი, მსუბუქად რომ ვთქვათ, დიდი მონდომებით მოუწოდებდა ჩემს მაშინდელ ”ბეზ პიწი მინუტ” და ახლანდელ ცოლს, რომ სახლში მისულიყო, ვინაიდან და რადგანაც ”ნორმალური ხალხი ღამით გარეთ არ დადის”. ვეცდები მიმდევრობით დავალაგო ჩემი რეაქციები.<br />1. (გაფიქრებული) ”ფუ მოგი..”<br />2. (გაფიქრებული) ”ე, ამას ვინ..”<br />3. (გაფიქრებული) ”ვნახოთ ვინ ვის”<br />4. (გაფიქრებული) ”ზოგი ჭირი მარგებელია”<br />5. (გაფიქრებული) ”ნასტალ მომენტ ისტინი”<br />6. (ეშველა და ნათქვამი) ”შენა და... მოდი ავაცვათ”.<br />ნუთუ ჩემ დამაჯერებლობას წინ რაიმე სახის, ჯიშის, წარმოშობის, წარმოების თავშეკავება და გონიერება აღუდგებოდა?! არა, არა და არა (ბოზი ვიყო). თუმცაღა იყო მცდელობა. გაისმა ჩემს მიმართ მომართული კითხვა ”და... ნორმალურად რომ ვქნათ?”, რასაც მოყვა ჩემი დამაჯერებელი პასუხი ”და რა ჭირს ამას არანორმალური?”.<br /><br /><br />თავი მეორე: ”როგორა და ჭრელადა”<br /><br />ვემზადებოდი. დადგა 4 დეკემბრის საღამო. როგორც ბებიაჩემი იტყოდა ხოლმე, მამმმმმაზეციერის ნებით უნდა მომხდარიყო ყველაფერი (იმდენი იძახა, რო მოკვდა). ხოდა მამმაზეციერის ნებისა რა მოგახსენო და ძალიან მძიმე დღის შემდეგ პატიოსანი ტაქსტით მივედი ”ცოლოურისას”. დამხვდა, მაგრამ რა დამხვდა...<br />იმ საღამოს ნათელი წერტილი, ჩემი ცოლიძმა (ცოლისა კი არა და ცხოვრებისეულად ძმა გამოდგა) ახალი მოწეულივით პირმომღიმარი. <br />თავგასიებული დგას და მიმტკიცებს, ვერაო, სახლშია ყველაო. ფიჰიჰიჰიჰიიიი მეთქი. მეტს რას ვეტყოდი. <br />იყო იქ ნერვებისშლის მომენტი და არამკითხე მოამბეების კომენტარები, რომლებიც სხვათაშორის მე არ ჩამიყენებია საქმის კურსში (ზოგიერთების გასაგონად ვამბობ). <br />აღნიშნეთ 4 დეკემბერი ჭრელად კალენდარში, რამეთუ სასწაულის დღეა. სასწაული კი შემდეგში მდგომარეობს: საღამოს 11ის 10 წუთზე მივდივარ დაკრეჭილი სიდედრთან და ვეუბნები, თუ შეიძლება შარდენზე წავალთ, ნაყინს შევჭამთ (4 დეკემბერს) და მოვალთ მეთქი. მახსოვს იყო გაკვირვებული სახე Lights და კითხვა "ეეეხლაა კაცოოო?", კვლავაც და კვლავაც ჩემმა დამაჯერებლობამ იმარჯვა. ჰოდა სასწაულია, აბა რა არი, სახლიდან ქალი მოგყავს და 4 დეკემბერს იმით ბოლდებიან რომ ღამის 11 საათზე ნაყინის ჭამა მოგინდა. არადა წესით ის მაინც უნდა გაიფიქრონ, რომ ან ერთი, ან მეორე ფეხმძიმედ ხართ...<br />უკანა აივნიდან წინასწარ გადმოდგებული ჩანთა ავიღეთ და წამოვედით.<br /><br /><br />თავი მესამე: სვანური თავი<br /><br />თავი რომ სამშვიდობოს მეგონა გამოსული მოსახვევიდან ზორბად შემოგორდა VW Golf 2...<br />"ეუფ..." გავიფიქრე და ღმად ჩასუნთქული ჰაერი სულ გამოვუშვი, იმის შიშით, რომ შემდგეგში შეიძლება სულ სხვა გზით გამოსულიყო. <br />მანქანამ გვერდით წაგვიჩერა და ფანჯრიდან მკაცრმა გამოხედვამ განგმირა ჩემი გამძლეობა და მერე ჩემი რუკზაკი. არა, ეს არ ყოფილა ზურგის ტვინის ავთვისებიანი სიმსივნე. ეს იყო ჩემი მომავალი ქვისლი, ბ-ნი ქვისლი, წარმოშობით სვანი, მოწოდებით ჯიგარი, პროფესიით შაოლინის ოსტატი (პრინციპში არ ვიცი ეგ ზუსტად, მაგრამ მაშინ ეგრე მეგონა). თუმცაღა შავბნელი წარსული გაიხსენა და "მე არაფერი დამინახავს" პრინციპით მშვიდად გააგრძელა ზორბად გორვა.<br />ჰუუუუჰ...<br /><br /><br />თავი მეოთხე: ბეზ პიწი პაწი პუწი.<br /><br />ტრასაზე ჩემი საცოდავი ძმაკაცი მელოდებოდა. ისედაც შავია და რომ ჩავედით სიცივისგან სილურჯე დაკრავდა. ტაქსი დავიჭირეთ, გზად ეს ჩემი ძმაკაცი ჩემი მეორე ძმაკაცითა და მისი მეოღლით ჩავანაცვლეთ და გეზი ბაკურიანისკენ ავიღეთ.<br />სადღაც გორისკენ ჩემი სიდედრი რეკავს ჩემ ცოლთან და თავაზობს ისეთ წინადადებას, რომელზეც მხოლოდ უკანასკნელი ქლიბი გვარად ქლიბაძე თუ არ იტყვის უარს. "დაბრუნდით სანამ დროა". კვლავაც ფიჰიჰიჰიიიიიიი და გზა განვაგრძეთ. <br /><br /><br />თავი მეხუთე: ბაკურიანი<br /><br />ბაკურიანში დიიიიდი თოვლი იყო, თუმცა გზა გაეწმინდათ. მივადექით სასტუმრო თბილისს. ეს იყო უკანასკნელი ნერვიული ამოსუნთქვა, რომელსაც მოჰყვა აზრად გავლებული "ეხლა მემთხვიეთ ყველა".<br />მეორე დღეს გიგილომ და ლევანიმ დედაჩემს ახარეს დედამთილი ხარო. დედაჩემი კინაღამ კიბეზე დაგორდა, მაგრამ არ დაიბნა და შამპანური აბუთქა. ეტყობა უნდოდა გიგილოსთვის ეხეთქა სახეში საცობიმ, მაგრამ სამხედრო გამოცდილება არ ეყო.<br />სამი დღე ვიყავით ბაკურიანში. იფ, კაი იყო. ღირდა ცოლის მოყვანა იქ წასასვლელად, მაგრამ უცოლოდ ჯობდა, რამეთუ მთელი სამი დღე და ღამე ცოლის ტელეფონმა, ლიტერატურულად რომ ვთქვათ, ტვინი ტყნა.<br /><br /><br />თავი მეექვსე: ცოლი (მეუღლე არა ისა კიდე...)<br /><br />ჩამოვედით მეოთხე დღეს, მივედით სახლში. იმ დღეს ვსვით ვსვით. მერე კიდე ვსვით ვსვით და ბოლოს ჩემი ცოლის ოჯახობა მოგვადგა ფრიად თავპატიჟგამოდების შემდეგ. მე იმაზე ვიღადავე, ჩემი სიდედრი რო მომადგა დაროჟილი, ეს რა ქენითო. ფიჰიიიიი, მოგიტყან ზესტაფონი...<br />ჰოდა ეგრე რა. ცოლი მყავდა უკვე.<br /><br /><br />თავი მეექვსე: უან იარ ლეითა<br /><br />დიიიიიიდი დედამიფსმული წელი იყო ეს ერთი წელი. მარა ცოლი რა შუაშია. ცოლი ასწორებს, რაც მთავარია სოუზს თავისით აცხელებს, ნასკს ისე მხდის რო არ ეზარება და მამიტოს პაააატალა დუდღნიკიც აჩუქა.<br /><br /><br />ეპილოგი: რაც მე დავწერე არი ფაიზაღი. ჩემი ცოლს რაც განსხვავებულად უწერია გაბოლებთ და რამდენი კიდე არ უწერია. ტაკიე ვოტ ლანდიში.<br /><br />გილოცავ ღენიოს. შენ ერთი წელიწადია რაც უგენიალურესი ქმრის ცოლი ხარ :D<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3482203445567776305-9006398607839406103?l=betxovena.blogspot.com' alt='' /></div>ბეთხოვენაhttp://www.blogger.com/profile/08844424570800015472noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3482203445567776305.post-35911030040925029232008-10-31T00:15:00.004+04:002008-10-31T00:42:38.611+04:00მოუტყან. ძაან შევიცვალე აი. დღეს ჩემს საქციელებს ვაკვირდებოდი და რომ ვთქვა, რომ სანუგეშო რამე შევნიშნე, ზებოროტად მოვიტყუები. ერთი სიტყვით, გასწორხაზოვანერთუჯრედიანმყრალხასიათიანიაფფასიანმძაღეროჟიანებული ვარ. ნუ კიდე გარამდენიმერაღაციანებულიც. <br />ჩვენი მტრისაში დარჩეს და არც არასოდეს ვყოფილვარ მრაფალფეროვნების ოსტატი, მაღალი ერუდიციით ნაწრთობი გენიალური ინტელექტის პატრონი, სასიამოვნო გარეგნობის პირღიმილიანთა ხელმწიფე და თვით ლორდი მხიარულება. მიუხედავად ამისა იყო ჩემში რაღაც. ახლაც არის ჩემში რაღაც, ვგრძნობ, მაგრამ სულ სხვა რამ და რაც მთავარია სულ სხვა ადგილას...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3482203445567776305-3591103004092502923?l=betxovena.blogspot.com' alt='' /></div>ბეთხოვენაhttp://www.blogger.com/profile/08844424570800015472noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3482203445567776305.post-81157690267413230522008-10-27T13:29:00.005+04:002008-10-27T13:47:45.349+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_WEpzHnL0Xb8/SQWOMeUuO5I/AAAAAAAAAGg/Kxqs_DWYdW0/s1600-h/dumb.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 213px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_WEpzHnL0Xb8/SQWOMeUuO5I/AAAAAAAAAGg/Kxqs_DWYdW0/s320/dumb.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5261768084601846674" /></a><br />ყველაფერს ჭირდება რიმეიკი, რემიქსი და ა.შ. ხოდა მე და კაკომ გადავწყვიტეთ რომ მის აწ უკვე ჩაძირულ სოლო კარიერას მხოლოდ ჩემთან ერთად ჩაწერილი დუეტი თუ უშველის. მაშ ასე და მასაშე:<br /><br />ჩუ ქართველო, მინეტჩიკო, ნაბოზარო და ახვარო,<br />არსებობის ყოველ წამში მოღალატის ყლით ნახმარო.<br /><br />ჩუ ჩუ და ჩუ, ჭუჭუს ჩუჩავ, თესლის ბოთლო, მძღრენის მუჭავ,<br />ჩაიჯვი და ნუ ტლიკინებ, თორემ ძუძუს მიგიკუჭავ.<br /><br />ჩუ მეთქი შე ქიქაბერო, ქვეშაჯვია, ქლიბო, ყვერო.<br />ჭიქის პონტში კაი ბიჭო, გარეთ კიდე ჩმორო, მძღნერო.<br /><br />და ა.შ. აწ და მარადის კავკასიიდან დარუბანდამდე, უკანალიდან უანალამდე.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3482203445567776305-8115769026741323052?l=betxovena.blogspot.com' alt='' /></div>ბეთხოვენაhttp://www.blogger.com/profile/08844424570800015472noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3482203445567776305.post-27730825902204556572008-10-19T15:33:00.006+04:002008-10-19T15:38:59.318+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_WEpzHnL0Xb8/SPscTpAH3BI/AAAAAAAAAGI/jIpj36nsrLw/s1600-h/Iva2-patara.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_WEpzHnL0Xb8/SPscTpAH3BI/AAAAAAAAAGI/jIpj36nsrLw/s400/Iva2-patara.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5258828113634647058" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_WEpzHnL0Xb8/SPscOlYBy6I/AAAAAAAAAGA/uW5F-aOY4FQ/s1600-h/Iva1-patara.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_WEpzHnL0Xb8/SPscOlYBy6I/AAAAAAAAAGA/uW5F-aOY4FQ/s400/Iva1-patara.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5258828026761825186" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_WEpzHnL0Xb8/SPscIY0oHaI/AAAAAAAAAF4/VqYQIlOiDLQ/s1600-h/nini2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_WEpzHnL0Xb8/SPscIY0oHaI/AAAAAAAAAF4/VqYQIlOiDLQ/s400/nini2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5258827920312901026" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_WEpzHnL0Xb8/SPscBom6DvI/AAAAAAAAAFw/oy91R2bmsg4/s1600-h/nini1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_WEpzHnL0Xb8/SPscBom6DvI/AAAAAAAAAFw/oy91R2bmsg4/s400/nini1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5258827804291239666" /></a><br /><br />ეს ისე, ყავარჯნით ბობღვისა და უსაქმურობის სიყვარულში და კლასმასტერში.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3482203445567776305-2773082590220455657?l=betxovena.blogspot.com' alt='' /></div>ბეთხოვენაhttp://www.blogger.com/profile/08844424570800015472noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3482203445567776305.post-63716751139888792402008-10-14T23:09:00.002+04:002008-10-14T23:20:48.305+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_WEpzHnL0Xb8/SPTvsISe5lI/AAAAAAAAAFo/pCUmbIZ5g24/s1600-h/dudgniki.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_WEpzHnL0Xb8/SPTvsISe5lI/AAAAAAAAAFo/pCUmbIZ5g24/s400/dudgniki.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5257090206466500178" /></a><br /><br /><img src="http://www.boke.ge/forum/style_emoticons/default/wub.gif" /><br /><br /><br /><br />ლოგოლ ენატლება ხოლმე მამიტოს :-< <br />ბავშვს არაფერი დამართოთ თორე თქვენ მო...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3482203445567776305-6371675113988879240?l=betxovena.blogspot.com' alt='' /></div>ბეთხოვენაhttp://www.blogger.com/profile/08844424570800015472noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3482203445567776305.post-55575710830569661142008-10-11T22:25:00.007+04:002008-10-12T23:26:17.795+04:00<img src="http://www.boke.ge/forum/style_emoticons/default/wub.gif"><img src="http://www.boke.ge/forum/style_emoticons/default/wub.gif"><img src="http://www.boke.ge/forum/style_emoticons/default/wub.gif"><img src="http://www.boke.ge/forum/style_emoticons/default/wub.gif"><img src="http://www.boke.ge/forum/style_emoticons/default/wub.gif"><img src="http://www.boke.ge/forum/style_emoticons/default/wub.gif"><img src="http://www.boke.ge/forum/style_emoticons/default/wub.gif"><img src="http://www.boke.ge/forum/style_emoticons/default/wub.gif"><img src="http://www.boke.ge/forum/style_emoticons/default/wub.gif"><img src="http://www.boke.ge/forum/style_emoticons/default/wub.gif"><img src="http://www.boke.ge/forum/style_emoticons/default/wub.gif"><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_WEpzHnL0Xb8/SPDzc35sWkI/AAAAAAAAAFg/zGMzWjsgU20/s1600-h/mamas+dudgnikis+tatukebi.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_WEpzHnL0Xb8/SPDzc35sWkI/AAAAAAAAAFg/zGMzWjsgU20/s400/mamas+dudgnikis+tatukebi.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5255968442509187650" /></a><br /><img src="http://www.boke.ge/forum/style_emoticons/default/wub.gif"><img src="http://www.boke.ge/forum/style_emoticons/default/wub.gif"><img src="http://www.boke.ge/forum/style_emoticons/default/wub.gif"><img src="http://www.boke.ge/forum/style_emoticons/default/wub.gif"><img src="http://www.boke.ge/forum/style_emoticons/default/wub.gif"><img src="http://www.boke.ge/forum/style_emoticons/default/wub.gif"><img src="http://www.boke.ge/forum/style_emoticons/default/wub.gif"><img src="http://www.boke.ge/forum/style_emoticons/default/wub.gif"><img src="http://www.boke.ge/forum/style_emoticons/default/wub.gif"><img src="http://www.boke.ge/forum/style_emoticons/default/wub.gif"><img src="http://www.boke.ge/forum/style_emoticons/default/wub.gif"><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_WEpzHnL0Xb8/SPDy0IJuDXI/AAAAAAAAAFY/fGgdXpyC8Hc/s1600-h/mamas+dudgniki.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_WEpzHnL0Xb8/SPDy0IJuDXI/AAAAAAAAAFY/fGgdXpyC8Hc/s400/mamas+dudgniki.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5255967742496738674" /></a><br /><img src="http://www.boke.ge/forum/style_emoticons/default/wub.gif"><img src="http://www.boke.ge/forum/style_emoticons/default/wub.gif"><img src="http://www.boke.ge/forum/style_emoticons/default/wub.gif"><img src="http://www.boke.ge/forum/style_emoticons/default/wub.gif"><img src="http://www.boke.ge/forum/style_emoticons/default/wub.gif"><img src="http://www.boke.ge/forum/style_emoticons/default/wub.gif"><img src="http://www.boke.ge/forum/style_emoticons/default/wub.gif"><img src="http://www.boke.ge/forum/style_emoticons/default/wub.gif"><img src="http://www.boke.ge/forum/style_emoticons/default/wub.gif"><img src="http://www.boke.ge/forum/style_emoticons/default/wub.gif"><img src="http://www.boke.ge/forum/style_emoticons/default/wub.gif"><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3482203445567776305-5557571083056966114?l=betxovena.blogspot.com' alt='' /></div>ბეთხოვენაhttp://www.blogger.com/profile/08844424570800015472noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3482203445567776305.post-69915328542492695402008-09-04T13:12:00.005+04:002008-09-04T13:39:27.906+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_WEpzHnL0Xb8/SL-rKS8VrkI/AAAAAAAAAFQ/qN0DW6_MVew/s1600-h/11.png"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_WEpzHnL0Xb8/SL-rKS8VrkI/AAAAAAAAAFQ/qN0DW6_MVew/s320/11.png" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5242096684654505538" /></a>აჰაიდა უძივიწელნო, მაგრამ დღეს სამსახურში დროზე მოვედი. არადა მეგონა ვაგვიანებდი. ორი თვის განმავლობაში დღეს პირველად დავადგინე მოსვლის დედლაინი. თურმე 10-დან 11-მდე უნდა მოვიდე. დღეს გერმანული სიზუსტით აღმოვჩნდი ტაბელთან. ნეისპოვედიმი პუტი გოსპოდნი, მააშ.<br />რა მუღამია სამსახურში დროზე მისვლაში?! ჩემ ტვინში გამავალ ელექტრულ სიგნალთა პრეზიდიუმის სხდომამ სრული უმრავლესობით მიიღო გადაწყვეტილება და დაადგინა, რომ არანაირი კაიფი პუნქტუალურობაში არ არის. დონთ იუ სინქ ზეი'რ რაით?<br />ვიცნობ ერთს (მდედრს), რომელიც საკუთარ მამაზე იგინება, რომ ბავშვობაში სწავლაზე მეტად ვერაფერზე კაიფობდა, მერე მთელმა სამედიცინო განათლების მიღების პროცესმა სიამოვნება მიანიჭა და რომ ახლა სამსახურში ათასი ნევროზიანისა და ფსიქოზიანისათვის შვების მისანიჭებლად უდიდესი სიამოვნებით მიჰქრის ყოველდღე. ვგონებ ჯობია შეეწეროს, ვიდრე ეს სიმართლე იყოს. წინააღმდეგ შემთხვევაში საგინებელია.<br />მოკლედ თუ გრძლად, სამსახურში მოსვლა არ დავაგვიანე და სრული პასუხისმგებლობით ვაცხადებ, რომ ბებიაჩემი ციალასი მივირთვი ორი დიდი კოვზით. სამწუხაროდ იძულებული ვარ მსგავსი მიქარვა კვირაში ექვსჯერ გავიმეორო. მგონი ჩემი უფროსობა იაღოველები არიან...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3482203445567776305-6991532854249269540?l=betxovena.blogspot.com' alt='' /></div>ბეთხოვენაhttp://www.blogger.com/profile/08844424570800015472noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3482203445567776305.post-27595007063716718032008-08-29T17:42:00.006+04:002008-08-29T18:23:24.416+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_WEpzHnL0Xb8/SLgF3_PzSKI/AAAAAAAAAFI/f8glxRqXOo0/s1600-h/angry.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_WEpzHnL0Xb8/SLgF3_PzSKI/AAAAAAAAAFI/f8glxRqXOo0/s320/angry.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5239944625874225314" /></a> Херовое у меня предчувствие. Тут подставой пахнет...<br />ღმერთმა შექმნა ადამიანი, ადამიანმა საქართველო, საქართველომ სოციალური და ეკონომიკური გაჭირვება, ამ გზით განვითარებულმა მოვლენებმა კი ისეთ ფენომენთან მიგვიყვანეს როგორიცაა მადლიანი ქართული ტკბილსიტყვიერება. ხოდა ვიცი მე, მომიწევს მომავალ ორ დღეში მთელი ჩემი ქართული ტკბილსიტყვიერების მარაგის ზოგიერთისაკენ მიმართვა, რამეთუ შინაგანი ხმა ჩამჩიჩნებს, რომ "უ მენია კრასივიე გლაზა, სრაზუ ვიდნა შტო ხაროში ჩელავეკ" და რომ "ტამ ხაროში პარენ პაგიბაეტ".<br />ერთი იმის ჭკუაში ჩამახედა ვინც მთელი ცხოვრების განმავლობაში არასრულფასოვნების კომპლექსით სავსე ტომრის თრევით იტანჯება და უზომოდ დიდი ბოღმითა და განდიდების მანიით შეპყრობილი პააააწაწინა გულით დაიარება.<br />მოგიტყან...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3482203445567776305-2759500706371671803?l=betxovena.blogspot.com' alt='' /></div>ბეთხოვენაhttp://www.blogger.com/profile/08844424570800015472noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3482203445567776305.post-91268804467491030712008-08-18T01:42:00.006+04:002008-08-18T03:05:38.645+04:00აჰაიდა აი ემ ბექო, თქვა ე.წ. ზაპაროჟეცების გარაჟების პროფილაქტიკის 22 ბოქსიდან დაბრუნებულმა რადიატორშიკმა ჰამლეტამ და ჩემი გუშინდელი ნავაჟკაცარის შეკეთებას შეუდგა. შეუდგა რომელია, ნახევარი საათი სავსებით საკმარისი აღმოჩნდა, რომ გამოცდილ ოსტატს მოეხსნა ბამპერი, რადიატორი, ამ უკანასკნელის დარტყმისაგან ჩარღვეულ ნაკერი შეეკეთებინა და ყოველივე ზემოხსენებული ისევ თავის ”საწყისი დისლოკაციის ადგილას დაებრუნებინა”. Как говорится, дело мастера боится.<br />მოგეხსენებათ, გარდა ზემოაღწერილისა, უამრავი რამ მოხდა მას შემდეგ, რაც ჩემი სილვიას დაბრუნება გახარეთ. <br />უპირველეს ყოვლისა, მინდა გამცნოთ, რომ ფორუმ.გე ჩვენ (ანუ შუსუსუს) არ დაგვიბლოკავს. თბილისის ფორუმის დროებითი დახურვა გახლავთ შედეგი თქვენს მიერ არჩეული პრეზიდენტის ( :მეხმაარავისთვისმიმიცია: ) პირდაპირი და უშუალო ბრძანებისა, რომელშიც იგი მოითხოვდა, რომ დაბლოკილიყო ყველა საიტი, რომლის IP მისამართი მოქცეული იყო რუსეთზე რეგისტრირებულ IP Range-ში და მაქსიმალურად შეზღუდულიყო ინფორმაციის მიმოცვლა ქართველ ახალგაზრდებს შორის, განსაკუთრებით ინფორმაციის მიმოცვლის ისეთი საშუალებით, როგორიცაა ინტერნეტი. ქართულ ინტერნეტ სივრცეში, რაღა თქმა უნდა, პირველ ასეთ საშუალებად ფორუმ.გე იქნა წარმოდგენილი. ამ ბრძანების შემსრულებელი გახდა თავად კავკასუს ონლაინი, რომლის სერვერზეცაა განთავსებული თბილისის ფორუმი. <br />ჩემის მხრივ რუსულ საიტებზე შესვლის მსურველებს გეტყოდით, რომ თქვენი სურვილი შეგიძლიათ დაიკმაყოფილოთ პროქსი სერვერის საშუალებით.<br />მსუბუქად და ნამეტანი სტალინური გაწონასწორებული მეტალოპლასტმასის კილოთი ნათქვამი კი გამომდის, მაგრამ უსიამოვნოა, უსიამოვნოა რაც მოხდა. რა მოხდა? კაცმა არ იცის რა და რატომ მოხდა, გარდა იმისა, რომ ხალხი დაიხოცა და უსამართლოდ დაიხოცა. მე ის მაინტერესებს, ერთი ადამიანი როგორ უნდა წყვეტდეს, ათასობით კაცი რომ უნდა მოკვდეს. <br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_WEpzHnL0Xb8/SKisu2CZzYI/AAAAAAAAAFA/7aL-ysuf-s4/s1600-h/warmup_afp424.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_WEpzHnL0Xb8/SKisu2CZzYI/AAAAAAAAAFA/7aL-ysuf-s4/s320/warmup_afp424.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5235624487597755778" /></a><br />რუსი, რუსი ფენომენია. რუსებზე უამრავი თქმულა. ბისმარკი ამბობდა, ნე ვაიუიწე ს რასიეი, პატამუ შტო ნა კაჟდი ვაშ რასშიტანნი შაგ ანა ატვეწიტ ნეპრედსკაზუემაი გლუპასწიუო, მააშ. ასიანი იყო ის კაცი. ნაპოლეონი ამტკიცებდა, რუსი რომ დიდხანს ხეხო, მონღოლს აღმოაჩენო. დაწმუნებული ვარ, ბონაპარტს ამ თეორემს დასამტკიცებელი ცდა რომ ჩაეტარებინა, აუცილებლად დარწმუნდებოდა მის სისწორეში. დიდხანს ვიფიქრე, რისი თქმა შეიძლებოდა რუსზე, იმის იმედით, რომ ისტორია ბისმარკისა და ნაპოლეონის გვერდით ჩაწერდა ჩემ სახელს, მაგრამ კაი პატიოსანი ქართული ”ერთი მაგათი დინგიანი პიდარმონი დედასაც ვღერძე”-ს გარდა ვერაფერი მოვიფიქრე. როგორ მაინტერესებს, რას იტყვის მემატიანე...<br />ნეტა ეხლა ლერმონტოვთან მალაპარაკა ერთი საათი მაინც :მაგასმოუ:<br />რუსმა თხარა თხარაო, თხარაო, თხარაო, თხარაო და მერე მიხვდა რო თხრის ტრაკი აღარ ქონდა და შეეშვაო.<br />რუსმა ტომრიდან გველი ამოიყვანაო და მერე მიხვდა რო ის ტომარა კაცის შარვალს გავდაო, თუ რაღაც ამდაგვარი...<br />ეეეჰ...<br />კი, ნამდვილად ფენომენია რუსი, რეგვენობით გამორჩეული ფენომენი...<br />ენივეიო და ბრიფლი ზისვეიო. ომი ჩვენამდეც იყო და ჩვენს მერეც იქნება. აი რუსეთი რომ კიდევ დიდხანს იქნება, მაგაზე თავს ვერ დავდებ.<br />ასე მდორედ მომდინარი ჩამოვიდღაბნე დღევანდელ დღემდე. ამ მიძინებისწინა ჟამს ორი ამბავი გავიგე, ერთი ცუდი, მეორე კარგი. ი ჩემი ბალღის ნათლიაი განუგმირავთ ზედ ღიპზე და აპენდიქსი მოუჭრიათ. ძიასო, რათ იცი ხოლმე ინდე ეგრე უცებ თქმაი? :უსერთაუსერი: ეს ცუდი ამბავი. კაი ამბავი: აშკარად გამოჯანმრთელების გზაზეა. :აი ვასს იუ ვერი მაჩ:<br />ხოდა ისე მომერია ძილი ზედ მარჯვენა ქუთუთოზე, რომ უკანასკნელი ერთი საათის მანძილზე ჩემს არცერთ სიტყვაზე პასუხს არ ვაგებ.<br />ძილინებისა მე, ძილინებისა თქვენ და ვ წიჩენიი ეტაი ნოჩი ვხერხე რუსის დედის... ძველია ეგ, უბრალოდ რუსებზე ადაპტირება გავაკეთე. ნამეტანი კი მომსვლია ხო იცი...<br /><br /><br /><br />P.S.<br /><object align="center" width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/KtOlmWeKWng&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/KtOlmWeKWng&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br />აი ეხლა როგორ გინდა არ ხერხო ამის დედის...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3482203445567776305-9126880446749103071?l=betxovena.blogspot.com' alt='' /></div>ბეთხოვენაhttp://www.blogger.com/profile/08844424570800015472noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3482203445567776305.post-21519733744281226132008-08-01T01:57:00.006+04:002008-08-01T02:21:54.923+04:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_WEpzHnL0Xb8/SJI1z-oa_HI/AAAAAAAAAEw/wXmiIviLC2w/s1600-h/_39135698_carbody203.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_WEpzHnL0Xb8/SJI1z-oa_HI/AAAAAAAAAEw/wXmiIviLC2w/s320/_39135698_carbody203.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5229301284432706674" /></a> დაბრუნდა. პრინციპში დაბრუნდებოდა, აბა რა იქნებოდა... ისე გაუმწარებიათ ჩემი ზიზია სილვია, ისე სასტიკად გაუმწარებიათ... მაგრამ არა უშავს. უკვე სამი დღეა გრძნობს ჩემს ყურადღებასა და სიყვარულს და აზრზე მოდის. ნელ-ნელა, მაგრამ მაინც. ოთხ თვიანი განშორების შემდეგ ორ-სამ კვირიანი მკურნალობა და ისევ ის ჩემი ცელქი გოგო იქნება, რომელიც ადრე იყო.<br />როგორ მომნატრებია. ხელახალი შეხვედრისასღა მივხვდი, თუ როგორ მაკლდა. მე ცრემლები გადმომცვივდა კინაღამ და იმან ალბათ ძლივს შეიკავა თავი, რომ პარპრიზზე წყლის ჭავლი არ მიესხა. არც მე მჯეროდა და არც იმას. <br />დავიჯერეთ. ახლა მშვიდად, ინგლისური არისტოკრატიული ღიმილით ბამპერდამშვენებულს სძინავს. იცის ხვალ დილით გავაღვიძებ და ტორპედოზე მოვეფერები...<br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_WEpzHnL0Xb8/SJI5ibUL_CI/AAAAAAAAAE4/Jim-NQlxRAI/s1600-h/UkFlag.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_WEpzHnL0Xb8/SJI5ibUL_CI/AAAAAAAAAE4/Jim-NQlxRAI/s320/UkFlag.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5229305380941331490" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3482203445567776305-2151973374428122613?l=betxovena.blogspot.com' alt='' /></div>ბეთხოვენაhttp://www.blogger.com/profile/08844424570800015472noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3482203445567776305.post-38710049169461518862008-07-27T03:04:00.007+04:002008-07-27T03:30:58.150+04:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_WEpzHnL0Xb8/SIuuYLjQxqI/AAAAAAAAAEo/5NdT61v117A/s1600-h/100_dollars_img.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_WEpzHnL0Xb8/SIuuYLjQxqI/AAAAAAAAAEo/5NdT61v117A/s320/100_dollars_img.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5227463522934376098" /></a><br />ეჰ ძია ბენჯამენ, როგორი მონატრება გცოდნია... მონატრება რა, პრინციპში არც მენატრები ხოლმე, უფრო მჭირდები. ხო ხო, დაიწყე ეხლა, თუ არ დაგჭირდი არც მომიკითხავო. კაცო, როდის ერთხელ გითხარი არ მოხვიდე მეთქი? ხო იცი რო ჩემი სახლის კარი შენთვის ყოველთვის ღიაა, განსაკუთრებით მაშინ როცა პიროვნების გაბევრება გემართება(შენ ეს სენი ძალიან გიხდება). შენი გამოჩენა ყოველთვის მიხარია. შენში განსაკუთრებით იცი რა მომწონს ძია ბენჯამენ? სადაც შენ ლაპარაკობ და შენ სიტყვას ამბობ, იქ ყველაფერი ისე გამოდის და გვარდება, როგორც შენ გინდა. ეგ შენი ღრმა, ჭკვიანი თვალები და ოდნავი ღიმილი ისეთ დამაჯერებლობას ანიჭებს თითოეულ შენს მიერ გამოთქმულ აზრს, რომ იჭვნეულობის მანიით ყველაზე შეპყრობილი ადამიანიც კი ვერ აღუდგება წინ შენს მომხიბლელობას... არასოდეს მითქვამს შენთვის ხმამაღლა, მაგრამ მშვიდად მაშინ ვარ, როცა შენ ჩემთან ხარ. არა ძია ბენჯამენ, სიცისფრე ჯერ არ შემპარვია და ვაჟ-ვაჟური, ან თუნდაც სხვა ნებისმიერი სახის სიყვარულით ნამდვილად ვერ მიყვარხარ, მაგრამ რაღაც თბილი გრძნობა გამაჩნია შენს მიმართ, ისეთი ტკბილი ხარ, ისეთი მშობლიური, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც დროულად მოდიხარ ხოლმე, არადა უდროვოდ შენი მოსვლისთვის, ხომ იცი, არასოდეს არაა. მოკლედ იმის თქმა მინდა, რომ მუდამ ტკბილი ხარ და მშობლიური. ნუ იკარგები ძია ბენჯამენ, გამოჩნდი. ახლა ისე მინდა რომ მოაკაკუნო ჩემს კარზე არც მეტი, არც ნაკლები, ზუსტად პიროვნებაგაოცდაათებულმა, ისე მინდა რომ ვერ აგიხსნი. მჭირდები ძია ბენჯამენ, ოცდაათი მჭირდები. მინდა ზეგ დილას აუცილებლად ჩემთან იყო. გამოჩნდი გთხოვ და პირობას გაძლევ ორ კვირაში შენს ოცდაათივე მეს ზუსტად იქით გავუშვებ საღსა და სალამათს, საიდანაც მოვლენ. გემუდარები ძია ბენჯამენ, არ დამაღალატო, შენზეა ჩემი მომავალი დამოკიდებული. პატივისცემა ჩემზე იყოს, ხომ იცი, ჩემგან არავის დაკარგვია! იმედი მაქვს წერილს დროულად მიიღებ და დროსა და სურვილს გამონახავ ჩემს დასახმარებლად. წინასწარ დიდი მადლობა. თუ ვერ მოახერხო ძია გრანტს თხოვე შენს მაგივრად მოსვლა, უბრალოდ მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ პიროვნების გასამოცების შეტევა ექნება (მასაც ძალიან უხდება ეს სენი, უბრალოდ შენთან ვერ მოვა). გელი ძია ბენჯამენ.<br /><br /> პატივისზედბეჭდვით, ბეთხოვენა<br /><br />P.S. არადა სულ ცოტა ხანშიც კი როგორ ძლიერდება შენი მონატრება ჩემში...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3482203445567776305-3871004916946151886?l=betxovena.blogspot.com' alt='' /></div>ბეთხოვენაhttp://www.blogger.com/profile/08844424570800015472noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3482203445567776305.post-28811669277577207792008-07-21T04:47:00.005+04:002008-07-21T05:09:25.010+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_WEpzHnL0Xb8/SIPc2f8UqjI/AAAAAAAAAEY/qZEh7w4CgC0/s1600-h/Cisco_new_logo.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_WEpzHnL0Xb8/SIPc2f8UqjI/AAAAAAAAAEY/qZEh7w4CgC0/s320/Cisco_new_logo.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5225262821525465650" /></a> რატომღაც ძალიან ვიყავი იმაში დარწმუნებული რომ ამ სახელის გაგონება სულ უფრო და უფრო იშვიათად მომიწევდა. მეგონა აღარასოდეს მომიწევდა კონსოლის ცისფერი კაბელის მიერთება ჯერ კომპზე და მერე ცისკოს აპარატურაზე, აღარასოდეს გავუშვებდი პატიოსან SecureCRT-ს და აღარასოდეს ავკრეფდი პირველ ბრძანებას "en". Не тут-то было...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_WEpzHnL0Xb8/SIPe4_j3AiI/AAAAAAAAAEg/soj53tzY-j4/s1600-h/cisco12000.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_WEpzHnL0Xb8/SIPe4_j3AiI/AAAAAAAAAEg/soj53tzY-j4/s320/cisco12000.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5225265063395787298" /></a>პრინციპში მომნატრებია (შენი გზა და ბილიკები ფაიზაღი არ მომნატრებია, ცისკოს ვგულისხმობ). რამოდენიმე საათში თავზე საყრელი ოდენობით რაუტერებისა და სვიჩების პირისპირ აღმოვჩნდები დაუნდობელ ბრძოლაში და იარაღად ვინდოზითა და რაღა თქმა უნდა ჩემი საყვარელი SecureCRTთი აღჭურვილი ლეპტოპიღა მექნება. იმედია დიდხანს გასტანს ჩემი და ამ სან-ფრანცისკოელი საოცრებების ველური სექსი, რომელიც აუცილებლად N რაოდენობით ციფრულ ორგაზმს მიანიჭებს ჩემს პროფესიულ თავმოყვარეობას...<br />ჯონ ჩემბერსი იყოს ჩემი დაპროექტებულ-დაკონფიგებული ქსელების მფარველი და მისცეს უფროსობისაგან მოწონება, ასწლიანი აფტაიმი და რაღა თქმა უნდა მაქსიმალურად ნაკლები თრაბლშუთინგის მომთხოვნი მეინთენენსი. ამინ კი არა და ლოგ ინ!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3482203445567776305-2881166927757720779?l=betxovena.blogspot.com' alt='' /></div>ბეთხოვენაhttp://www.blogger.com/profile/08844424570800015472noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3482203445567776305.post-30675340891538396542008-07-13T05:56:00.009+04:002008-07-13T16:46:35.698+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_WEpzHnL0Xb8/SHluHbF37OI/AAAAAAAAAEQ/sINKYqqzo5g/s1600-h/1free_music_online.jpg"><img style="float:left; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_WEpzHnL0Xb8/SHluHbF37OI/AAAAAAAAAEQ/sINKYqqzo5g/s320/1free_music_online.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5222326316723334370" /></a><br />ჯერ მამაშენმა და ბიძაშენმა წაიღეს ტვინი და ახლა შენო, ბებიაჩემი ამბობდა ხოლმე იმ პერიოდში, როცა პირველად დავიწყე როკის საფუძვლებში ქექიალი. შვიდი წლის ვიყავი მაშინ, თუ რვის, არ მახსოვს... დიდი ხანი იყო გასული მას შემდეგ რაც ბავშვურად არ მემავნებლა, კედლის საათის ქანქარა არ მომეხსნა და მაგიდის ქვეშ არ დამემალა, მამაჩემის ანალოგური დისკები ხალიჩის ქვეშ არ შემეცურებინა, კედლიდან შპალერის ახევით არ შემექცია თავი და ა.შ. და აჰა, დადგა ჟამი, როდესაც მავნებლობის ახალი ეტაპი უნდა დაწყებულიყო, უფრო აზრიანი და მიზანმიმართული, მიზეზიც მომეცა (მადლობა ბებოს) და საქმეს შევუდექი. სეზონი იმით გავხსენი, რომ მოვიფიქრე, როგორ შეიძლებოდა წნევიანი ქალისათვის კიდევ უფრო დამემძიმებინა მდგომარეობა. იარაღს მისივე დახმარებით მივაგენი. ეს იყო მუსიკა! მაღალ ხმაზე ჩართული როკ მუსიკა. თავდაპირველი ტყვიები არც ისე მსხვილ კალიბრიანი იყო და მათ როლს ასრულებდნენ The Beatles-ის საკმაოდ მსუბუქი ნაწარმოებები, ისეთები, როგორებიც არიან I've Got a Feeling, Come Together, Let It Be და ა.შ. მაგრამ დროც გადიოდა და მუსიკალურად მალე ვიზრდებოდი, მალე ვიზრდებოდი და სწრაფი ტემპით იზრდებოდა ბებიაჩემის წნევის მაჩვენებელიც. პირველი გადადგმული ნაბიჯიდან დაახლოვებით ნახევარ წელიწადში ჩემი იარაღის ტყვიის კალიბრი Led Zeppelin-ამდე და Deep Purple-ამდე გაიზარდა. ახლაღა შევდივარ მათი ბებოების მდგომარეობაში, ვინც ბაშვობიდან მეტალზე ზის (მეტა: ყვავა, კოზმანა და ა.შ.).<br />ბებიაჩემისაც მესმის. გიტარაზე დაკვრა ვიციო, თავს იწონებდა და ჩემი გიტარა პირველად რო ვანახე, ეს რა არი, ერთი სიმი აკლია და ასაწყობიაო. ზედმეტად ჩავთვალე იმის თქმა, ეხლა შვიდსიმიანზე აღარავინ უკრავს მეთქი, გული გაუტყდებოდა და დავეთანხმე, კი ბებო, მეშვიდე კოლკა მომიტყდა გრიფის გალოვკაზე და სიმიც მოვხსენი მეთქი. <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_WEpzHnL0Xb8/SHlt-alGlII/AAAAAAAAAEI/JiGiPy-WIvs/s1600-h/music_symbol.jpg"><img style="float:right; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_WEpzHnL0Xb8/SHlt-alGlII/AAAAAAAAAEI/JiGiPy-WIvs/s320/music_symbol.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5222326161967060098" /></a><br />არადა მუსიკა, ჩემო ქიმიურო კი არა და მუსიკალურო ძმაო. Что есть МУЗЫКА. ძალიან დიდი ხანია ვცდილობ მუსიკის ფენომენის ახსნას სიტყვებით, არადა ნოტებს იქით არ ხერხდება ამის გაკეთება და რა ვუყო...<br />მუსიკალური განვითარების გზას ყველა სხვადასხვანაირად გავდივართ. მეც რაღაცნაირად გავიარე (სხვათაშორის ბებიაჩემმაც). კაცმა რომ თქვას, დღე გვღვიძავს და ღამე გვძინავს და მუსიკის გავლენას ვერც ვამჩნევთ, მაგრამ ასე არაა. მუსიკა დიდ გავლენას ახდენს, არა მხოლოდ ადამიანის ყოველდღიურობაზე, არამედ მთლიანად მის ცხოვრებაზე. არც ისე ხშირად ვფიქრობ ამაზე, მაგრამ როცა ვფიქრობ, ამ დასკვნამდე მივდივარ. კარგი მომენტი ისაა, რომ ვიცი, რომ არსებობს ადამიანი, რომელიც ამაში აუცილებლად დამეთანხმება, რომლის ნამღერის მოსმენასაც არცერთი მომღერლის ხმის გაგონება არ მირჩევნია. სხვათაშორის ამ კაცის მეზობლები ალბათ ყველაზე ბედნიერი მეზობლები არიან. ყოველი დილის რვა საათზე ლიფტიდან დაახლოვებით 10-15 წამის განმავლობაში უნიკალური ხმა ესმით, კედლის მეზობელი ხო საერთოდ. ის მთელი დღის განმავლობაში ტკბება.<br />ამ ბოლო დროს ჩემი მუსიკალური მოთხოვნილების თითოეულეტაპობრივ სწორხაზოვნებაში მერყეობა შევნიშნე. ეტყობა დამკაში გავედი. ისე ჟღერს, გაზმანოვის ფანები რომ პასუხობენ ხოლმე კითხვაზე ”რას უსმენ”, ”რავი, ყველაფერს ბრატ”, მაგრამ ფაქტია, რომ ერთ დღეს ბეთჰოვენს ვუსმენ, მეორე დღეს ვან დერ გრაფს და მესამე დღეს ქრიდს. ასე მივდივარ მივდივარ და Point Of Restartამდე გავდივარ ხოლმე. დღეს კიდევ ბიტლზი, ისევ იქ მივედი საიდანაც დავიწყე (იხ. ღიღინალური ამოჩემება). მივედი და გათენდა კიდეც. ექვსს გადაცდა უკვე.<br />როგორ მინდა ერთხელ მაინც ისეთ ზრდასრულ ადამიანს შევხვდე, რომელსაც არასოდეს არანაირი მუსიკა არ მოუსმენია. მერე ალბათ ვიპოვი მუსიკის განმარტებას.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3482203445567776305-3067534089153839654?l=betxovena.blogspot.com' alt='' /></div>ბეთხოვენაhttp://www.blogger.com/profile/08844424570800015472noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3482203445567776305.post-42526395670643653982008-07-10T18:17:00.005+04:002008-07-10T18:40:59.358+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_WEpzHnL0Xb8/SHYaCXcP2NI/AAAAAAAAAD4/lZI9BNTZkBM/s1600-h/old-man.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_WEpzHnL0Xb8/SHYaCXcP2NI/AAAAAAAAAD4/lZI9BNTZkBM/s320/old-man.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5221389445937223890" /></a><br />დავბერდი მგონი... ღამის თევის რესურსი ამოვწურე. გუშინ გავათენე იმ მიზნით, რომ დღეს ნორმალურად დამეძინა და ხვალ ნორმალურად გამეღვიძა. Но как не странно, из етой затеи не хрена не вышло. მახსოვს დილის 11 საათზე პატიოსანი ფილმის ყურება დავიწყე და საღამოს ექვსზე რატომღაც ჩემს ლოგინზე გამეღვიძა. რას გავს ეს? ძილის დრო მაქვს მე ახლა? არააჰ. მგონი კი არა, დავბერდი. Прощай молодость, мы так и не успели подружится...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3482203445567776305-4252639567064365398?l=betxovena.blogspot.com' alt='' /></div>ბეთხოვენაhttp://www.blogger.com/profile/08844424570800015472noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3482203445567776305.post-34857570409693669982008-07-09T02:35:00.004+04:002008-07-09T03:20:46.168+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_WEpzHnL0Xb8/SHPu-WjNVRI/AAAAAAAAADw/1lC0vCavEw8/s1600-h/MIGRAINE_07-19-01.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_WEpzHnL0Xb8/SHPu-WjNVRI/AAAAAAAAADw/1lC0vCavEw8/s320/MIGRAINE_07-19-01.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5220779148025091346" /></a><br />საძინებლის გარდა დღეს ფაქტიურად არაფერი მინახავს. დილით ორი საათით დავიძინე და შაკო ბიძია (შაკიკის შეტევა) მესტუმრა გაღვიძებულს. კაი მადლიანი ძალით კი შემომიტია...<br />ბავშვობაში ფილმი ვნახე. ომარ შარიფი თამაშობდა ავსტრია-უნგრეთის შაკიკით დაავადებული მეფის როლს. მახსოვს მეფე შეტევისას ტკივილის გაყუჩებას მხოლოდ მორფით ახერხებდა... იმის მერე რამდენჯერაც შაკო ბიძია მეწვევა (კვირაში ერთხელ მაინც მოდის მოსაკითხად), იმდენჯერ ომარ შარიფი მახსენდება (ამას ხმამაღლა პირველად ვამბობ). ერთხელ ტკივილმა გონი დამაკარგვინა და სიზმარი ვნახე, შარიფს პოკერს ვეთამაშებოდი და მიგებდა...<br />ხალხის მიკვირს და გამკვირვებია. ყველა იმით ცდილობს ჩემს დამშვიდებას რაც თავი მახსოვს, რომ ე.წ. არისტოკრატიული დაავადება მჭირს, რომლითაც ძირითადად გენიოსები და მაღალინტელექტუალები იტანჯებიან. აბა ვინ გამოიცნობს ერთი ცდით, როგორ არაარისტოკრატიულ, ნაკლებგენიალურ და დაბალინტელექტუალურ პასუხს ვაძლევ ხოლმე მსგავსი ფრაზების ავტორებს...<br />ტკივილმა საღამოსთვის უკვე გამიარა, მაგრამ ჰაერი არ არის თითქოს ჩემს ირგვლივ. ძალიან ცხელა ჩემ საძინებელში და ძალიან ცხელა თბილისში...<br />ნამდვილად, ნამდვილად. Migraine Sucks, it definitely does...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3482203445567776305-3485757040969366998?l=betxovena.blogspot.com' alt='' /></div>ბეთხოვენაhttp://www.blogger.com/profile/08844424570800015472noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3482203445567776305.post-6717807195959460942008-07-08T06:13:00.001+04:002008-07-08T06:55:09.205+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_WEpzHnL0Xb8/SHLNYlYHmHI/AAAAAAAAADk/E0O9lvIfYys/s1600-h/pregnant.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_WEpzHnL0Xb8/SHLNYlYHmHI/AAAAAAAAADk/E0O9lvIfYys/s320/pregnant.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5220460740309653618" /></a><br />ისე ზიზიად ძინავთ დიდ და პატარა თავგასიებულებს ერთად... <img src="http://www.boke.ge/forum/style_emoticons/default/wub.gif"/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3482203445567776305-671780719595946094?l=betxovena.blogspot.com' alt='' /></div>ბეთხოვენაhttp://www.blogger.com/profile/08844424570800015472noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3482203445567776305.post-64171604544649015532008-07-08T04:26:00.001+04:002008-07-08T06:55:32.067+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_WEpzHnL0Xb8/SHK0dc9bX0I/AAAAAAAAADc/MzUWm02CcI0/s1600-h/wrong-mike.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_WEpzHnL0Xb8/SHK0dc9bX0I/AAAAAAAAADc/MzUWm02CcI0/s320/wrong-mike.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5220433336158871362" /></a><br />ამ ბოლო დროს, კონკრეტული სიტუაციიდან გამომდინარე, კონკრეტული მიზანი და მისი მიღწევის აუცილებლობა გამიჩნდა. ზოგადად მიზნების მიღწევას გარჯა უნდა. მიუხედავად იმისა, რომ ყველა ადამიანი ინდივიდია, ალბათ 10-დან ცხრა მაინც ამ გარჯას ტრაკის განძრევის სახელით იცნობს. <br />შემოქმედმა სამყარო მრავალფეროვანი და მუდმივად ცვალებადი შექმნა. იცვლება გარემოებები, მათი განმაპირობებელი ფაქტორების ცვლის შედეგად რა თქმა უნდა. <br />ტრაკი და სივრცე. წარმოიდგინე, რომ დრო და ამინდი ისე შეიცვალა, რომ ჩამოყალიბდა გარემოება, რომელშიც სივრცე იმდენად პატარაა და ტრაკი იმდენად დიდი, რომ ამ უკანასკნელისათვის განძრევა თითქმის იგივეა, რაც ახლადშობილისათვის მარათონულ გარბენში მონაწილეობის მიღება, ან თუნდაც ელენე თევდორაძისა და სალომე ზურაბიშვილისათვის გამართული ქართულით საუბარი.<br />არადა ყოველი ცისმარე დღის 24 საათიდან თითოეულის 60-ვე წუთში თითო-თითოჯერ მაინც გეუბნება არცთუ ისე სასიამოვნო, მაგრამ აშკარად კეთილმოსურნე ხმა: ”ტრაკი, ჯიგარო, ტრაკი გაანძრიე”.<br />ოთხი კედელი. ოთხი კედელი ასივებსო ტრაკს ისე, რომ გასაქანს ვეღარ პოულობსო. არა. პასუხისმგებლობა შვება მემგონი მაგ საქმეს...<br />დრო იყო და მომენტი, როცა არ ყოფილა არავითარი დომენტი, უბრალოდ პასუხისმგებლობის გაბარიტები იყო ბევრად უფრო მცირე სიდიდეებში, ვიდრე დღეს. დრო და ამინდი მაშინაც იცვლებოდა და რიგ შემთხვევებში ტრაკსაც უწევდა ზომაში მოკლება გასაქანი სივრცის მოსაპოვებლად. გაინძრეოდა თუ არა, სივრცეც იზრდებოდა და ტრაკიც მეტი სილაღითა და სინარნარით მიჰქროდა მისთვის შესაფერისი სურნელით განმსჭვალული სიოს თანხლებიდ მიღწეულ მიზანთა ქალაქისაკენ მიმავალ ხან შავითა და ხან თეთრით ნახატ გზაზე.<br />ერთ ახალ წელსაც წმინდა კოლიამ არცთუ ისე აგვიხდინა ოცნებები და დისტანციური მართვის სათამაშო მანქანის ნაცვლად პასუხისმგებლობა გვაჩუქა. მას შემდეგ თითქოს მე ტრაკი გამიწყრა და ტრაკს კიდე ღმერთი. უარზეა. განძრევა არ უნდა. არადა მისიც მესმის, გასაქანს ვერ ვაძლევ. უმოძრაობაში კიდე ისე გასივდა ოხერი, რომ ნებისმიერ თავმოყვარე ფრანგ მეძავს შეშურდება ჩემი. <br />საბოლოო ჯამში დილემამ ასეთი სახე მიიღო:<br />1. ან პასუხისმგებლობა უნდა მოვიხსნა (რისიც, მიუხედავად ყველაფრისა, არანაირი სურვილი არ მაქვს), დროებით მაინც და ტრაკს გასაქანი მივცე;<br />2. კვლავაც მივცე ტრაკს დასვენების და მიზნის მიღწევის უფრო გართულების საშუალება, დაველოდო, როდის მორჩება უამინდობა და როდის მოვა დრო, როდესაც გასაქანი სივრცე მეტი იქნება (აუცილებლად მოხდება, მაგრამ კაცმა არ იცის როდის);<br />3. დროს და ამინდს მოვერგო (რაც ასევე არანაირად არ მხიბლავს, მედროვეობა და მეამინდეობა რომ მინდოდეს, გემრიელად გავარტყავდი პასუხისმგებლობასაც და ზოგადად თავმოყვარეობას);<br />ვიცი, გამოუვალი სიტუაციები არ არსებობს. არ არსებობდა ნაკლები პასუხისმგებლობის პირობებში, არ იარსებებს ახლაც, უბრალოდ მიზნის მიღწევას ტრაკის მეტად განძრევა დაჭირდება ალბათ. ყოველთვის შეიძლება ტრაკისათვის გასაქანის პოვნა ადამიანური გზით, ახლაც შეიძლება. ბებიაჩემი იმისთანა დაქოქილი იყო, აუცილებლად მოახერხებდა რამეს ჩემ ადგილზე. ჩემი მტერი იყოს იმის ადგილზე ახლა... მეც უნდა მოვახერხო რამენაირად. რაღაცას ვერ ვხვდები. ერთი დანამდვილებით ვიცი: გზას ავცდი, რაღაცას არასწორად ვაკეთებ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3482203445567776305-6417160454464901553?l=betxovena.blogspot.com' alt='' /></div>ბეთხოვენაhttp://www.blogger.com/profile/08844424570800015472noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3482203445567776305.post-12681424010610360582008-07-07T05:18:00.003+04:002008-07-10T18:33:14.646+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_WEpzHnL0Xb8/SHF0tK8GxXI/AAAAAAAAADE/sjf29SGmyYk/s1600-h/applena.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_WEpzHnL0Xb8/SHF0tK8GxXI/AAAAAAAAADE/sjf29SGmyYk/s320/applena.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5220081762478507378" /></a> რა იდეა არ მოუვა უსაქმურ კაცს (უსარგებლო, რათქმაუნდა).<br />სად ერეკლე და სად... თეკლე. მიუხედავად ამისა Apple-სა და იაკობ გოგებაშვილს საერთო ვუპოვე: iPod, iPhone, iTunes, i ია, i თითი, i უთო, i თოხი და ა.შ.<br />ისე წარმოიდგინე, რომ ქოთანში გაქვს iია, რომელიც არ ჭკნება, თუ 220 ვოლტი მუდამ ექნება მიერთებული. ან iუთო, რომელიც MacOS-ით იქნება აღჭურვილი. სოფლის მეურნეობაში შეუცვლელი გახდება იგივე ოპერაციულ სისტემაზე მომუშავე iთოხი. iთითისა და iთათის გამოშვებაც შეიძლება, თავისი კლიენტი მათაც ეყოლება. რა, ბოლოს და ბოლოს მარტოხელა ქალს რა დალევს?<br />რაც კარგები ვართ, ქართველები ვართ. სად იყო Apple, იაკობი რომ დედაენას წერდა...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3482203445567776305-1268142401061036058?l=betxovena.blogspot.com' alt='' /></div>ბეთხოვენაhttp://www.blogger.com/profile/08844424570800015472noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3482203445567776305.post-31866809868724102082008-07-04T04:50:00.001+04:002008-07-08T06:56:35.151+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_WEpzHnL0Xb8/SG14AcpFHfI/AAAAAAAAAAM/hs-0x7_-nu8/s320/thankyou.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_WEpzHnL0Xb8/SG14AcpFHfI/AAAAAAAAAAM/hs-0x7_-nu8/s320/thankyou.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><div class="postcolor"> თქმას ვერ ვახერხებ. ათას ადამიანს მინდა დაველაპარაკო და პატიოსანი ქართული ლექსიკონიდან (რომელშიც იშვიათად თუ აქვს ერთსა და იგივე სიტყვას ორი და მეტი მნიშვნელობა) ვერა სიტყვა ვერ ამირჩევია, სიტყვათწყობას რომ თავი დავანებო. მაგრამ, როცა იქნება, ხომ უნდა ვთქვა?!<br />ოცდაოთხი (ბლя), ოცდაოთხი წელი შესრულდება მოკლე ხანში, რაც ამ ”არვიციროგორ” დედამიწაზე ყოველ საღამოს თვალს ვხუჭავ და ყოველ დილას ვახელ (ისევ და ისევ ბლя) და ისევ ისეთი ”არვიციროგორი” დარჩა როგორი ”არვიციროგორიც” იყო (და ბლя სამობით არისო (ერთ აბზაცშიო)).<br />რა უნდა ვქნა, ვერ გავერკვიე. რა უნდა ვქნა იმისთვის, რომ მივხვდე რა უნდა ვქნა?! არა, ერთი კითხვა რიტორიკულად ჟღერს... იქნებ კითხვათა წყვილის წარდგენით ვიპოვო პასუხი. რიტორიკულ კითხვას ”რა უნდა ვქნა” თუ დავუმატებთ ასევე რიტორიკულ კითხვას ”რაღა არ მიქნია”, პირველი მათგანი შევა აუცილებლად კონკრეტულთა და პასუხგასაცემთა სიაში.<br />დააკვირდი:<br />”რა უნდა ვქნა?!” - ნამეტანი რიტორიკულია<br />”რაღა არ მიქნია და რა უნდა ვქნა?” - ფრიად დაკონკრეტდა ინტერესი, მაგრამ აწ უკვე არაქართული ლანგუაგეს ნაშობი წინადადება ჭამს. ამ კითხვის პირველი პასუხი, რაც თავში მომდის, არის ”не хера себе вопросы”. წრეა, ჩაკეტილი, ქართულ-რუსული წრე(სსრკ-ს დროს ამას ალბათ სამამულო წარმოების სწრაფ, იაფ და ხარისხიან წრეს დაარქმევდნენ).<br />როგორ მინდა ხოლმე ხანდახან ჩემ წინ დადგეს სახე, რომელიც თბილად გამიღიმებს და კითხვაზე მიპასუხებს ფრიად კონკრეტული პასუხით, რომელიც თემატურად, მიზნობრივად და რაც მთავარია ასოთწყობით განსხვავდება სიტყვისაგან ”დაანძრიე” (ესაც კი არავის უთქვამს ჩემთვის, ნძრევაც ჩემით ვისწავლე).<br />მოკლედ...<br />ახლა ეს აგრესია კიდე... ერთი პერიოდი ფროიდს დავუჯერე (ქალაქში განავალი კაცია და ეცოდინება მეთქი) და ვიფიქრე, ეგება მეტი ვიღერძაო და გამიაროს მეთქი. შეეენც არ მომიკვდე და მომეტყნე. ლამის იყო და ინსტრუმენტი ხმარებაში ბუნებრივ (კი არა და გადატვირთვისაგან) ცვეთას შევწირე, მარა არ გაყვა. ისიც კი წარმოვიდგინე, როგორ ყავდათ ჩემ სპერმატოზოიდებს დაჭერილი ჩემი აგრესია, როგორ ძალით მიათრევდნენ და როგორ გადაინაცლეს ჩემი სათესლე ჯირკვლებიდან (არაჩემ) ვაგინაში (პირდაპირი რეისით და ჩემი ურეტრის გავლით რა თქმა უნდა), მარა კიდევ და კიდევ არ მომიკვდე, არ მომეტყნე და დამრჩი უბიწო, არაფერი მეშველა. მე თუ ხელ-ფეხი არ ვიქნიე და პირის აპარატი ხშირად არ დავძაბე ისეთი რთულად წარმოსათქმელი ბგერათწყვილის თქმით, როგორიც არის ”ტყ”, არ მიდის ჩემგან ჩემი აგნესა (საკუთარ აგრესიას დავარქვი ასე)...<br />ადრე იყო ხოლმე, ძალიან დარწმუნებული ვიყავი ჩემ თავში და ბევრი რამე ვისწავლე, მეგონა. კი მარა, თუ ვისწავლე, ერთი და იგივეს როცა ჭამ, მწვადი, ხინკალი და ხაჭაპური მოგბეზრდება კაცს, ეს ერთი და იგივე მძღრენის ჭამა რით ვერ მოვიშალე?<br />სათვალავი ამერია უკვე რამდენი სული ХуйManი (ჰუმანი ანუ) დაიარება ამ ქვეყანაზე, რომელსაც უპრობლემოდ შეუძლია თქვას, რომ ჩემგან იმედი გაუცრუვდა, რომ ჩემი ნდობა არ შეიძლება, რომ ეგო ჩემში ისეთი ძლიერია, როგორიც არავისში და რომ ჩემი თავის იქით ვერ ვიყურები. კაცო, გაიკეთოს ყველამ თავისი ნდობა და ჩემო ეგოს სიამაყე იყოს იმათ ჯანში, ვისაც გონია რომ მათში ეგო ყველაფერზე ძლიერი არაა. მარა რისთვინა, კაცო, რისთვინა? © გოგი-ბიჭო (საგურამოს 70 წლის მაცხოვრებელი, მრავალთა შორის ერთი, ერთადერთი და განუმეორებელი).<br />ელოდები კიდე, ელოდები, ელოდები, ელოდები და რა? რა, რომ ელოდები? არც არაფერი, ან ის მოვა რასაც არ გინდა რო ელოდო და ან ისევ ელოდები ელოდები და ბოლოს ისე გამოვა, რო სიკვდილს ელოდები, რომელსაც ასევე არ გინდა რო ელოდო.<br />ბორბალი. არც ბედის, არც ეშმაკის, ჩვეულებრივი პატიოსანი ბორბალი, დისკი თავის საბურავით, ”ზიმა-ლეტა” 100%იანი. აი მიდიხარ და გინდა, რომ იყიდო ჩვეულებრივი საბურავი, იმისთვის რო გქონდეს ნორმალური ბორბალი ნორმალური დისკით და ნორმალური საბურავით. ყიდულობ და იმაშიც გაგოიმებენ კაცო, გაივლი 10 კილომეტრს და დაიდებს ბაბონს. მიიტან, ეტყვი ბრაკიაო და ერთი საათი აკვირდებიან და ეჭვის თვალით გიყურებენ. ბოლოს შენ ბოროტი სახით და საბურავს უგემური სახით დახედავენ და გეტყვიან, ”ბრიჯსტოუნი” აღარ არი ბრატ, აი ”კონტინენტალები” წაიღეო. იწყებ გინებას და რატო ახლა: კი აქვთ ბრიჯსტოუნი, მარა იმ იმედით, რო ერთ კონტინენტალს რო აიღებ, დანარჩენ ბრიჯსტოუნსაც კონტინენტალში გადაცვლი და მაყუთში მოგიგებენ იმდენს, რო ერთი ბრაკის მაყუთი ამოაგდონ, გაგოიმებენ და გეუბნებიან აღარ მაქო. გა-გო-ი-მე-ბენ ( ბლя ). და ვერც გაგოიმებენ, ბოლოს ”დიდი ძებნის მერე” მიაგნებენ ბრიჯსტოუნს. რისთვინა კაცო, რისთვინა, რისთვინ უნდა გაგინებინონ თავი და რატო არ უნდა გეძინებოდეს მერე სახლში იმ ფიქრით, რო ”საწყალი დაჩაგრე”. აბა ეხლა წარმოიდგინე ბედის ბორბალი რო იდებს ბაბონს, ვისთან უნდა მიხვიდე გამოსაცვლელად და რამდენი უნდა იგინო რო გამოგიცვალოს. პრინციპში ან გამოგიცვლის და ან არა. კიდე კაი ეშმაკის ბორბალს მაინც არ უჩნდება ბაბონები...<br />არავინ არ ფიქრობს ჩემ ინტერესზე, ისევე როგორც მე აღარ ვფიქრობ სხვისაზე. იქნებ მე როცა ვფიქრობდი, მაშინ სხვაც ფიქრობდა ჩემსაზე, უბრალოდ მე გამომეპარა მისი ზუსტად ისე, როგორც იმას ჩემი? ეგრეც იქნება, დარწმუნებული ვარ...<br />”მადლობა”. არანაირი მადლიერება და მადლიერების გრძნობა. უბრალოდ სიტყვა ”მადლობა”. მარტივად, მარტივად ვუყურებთ ყველაფერს. ვთქვათ არ ვითხოვთ მადლიერებას (არადა იშვიათობაა, ყველას გვინდა ვინმე მადლიერი დაგვრჩეს), ხო შეიძლება მარტივი ”მადლობა” გავიგოთ? ხანდახან ქუჩაში ტაქსის გააჩერებ და ვიღაცას დაუთმობ და ის გეუბნება მადლობას, მარშრუტკაში (სამარშრუტო ტაქსი არა სლე) ვინმეს ადგილს დაუთმობ და იმისგან ისმენ მადლობას. ამ ”ერთ ტრუსიკში გაზრდილებს” და ”ჩემი ისეთი ძმაა და დაა რო ჩემ თავზე მეტად მიყვარს” ხალხს რაღა გვეტაკა? ”მადლობა”, ბლя, ”მადლობა”. ჩვეულებრივი სიტყვა, თუნდაც მადლიერების გრძნობას მოკლებული. ბლя once more, კაცს რო ახლობლისგან პირფერობა და ტყუილი მოგენატრება.<br />”ურთიერთგაგება და პატივისცემა, პაპიკოსი, ურთიერთგაგება და პატივისცემა უნდა იყოს ოჯახშიც და ყველასთან, ვისთანა ურთიერთობა გვაქ”. ეს არი ჩემსკენ მიმართული სიტყვები, რომლების მოსმენაც შეიძლება ნებისმიერ სუფრაზე, რომელსაც მე და პაპაჩემი (მამაჩემის მამა) ვესწრებით. ამ სიტყვების მიმართულება, ალბათ მიხვდი, ასეთია : პაპაჩემის პირი > ჩემი ყური. კაი კაცია პაპაჩემი. ოჯახი უყვარს ძაან, ცოლი, შვილები, რძლები, შვილიშვილები. მარა პაპაჩემი არაფერ შუაში არაა ახლა. ის კაცი რასაც ამბობს, იმას ასრულებს კიდეც. ურთიერთგაგება და პატივისცემა. რა არი კაცო, გვიჭირს? ურთიერთგაგება ალბათ იმას გულისხმობს, რომ ახლობელმა შარშიც კი რო გაგხვიოს (უკიდურეს შემთხვევას ვამბობ, თორე ბევრს გულისხმობს ისე) იმის მდგომარეობიდან შეგეძლოს შეხედვა მისი საქციელისთვის, ხვდებოდე, რომ შესაძლებლობები ვერ გათვალა და ამიტომ მოუვიდა და არა ბოროტი გულის გამო, დრო მისცე, რაც არ უნდა დროში იწვებოდე. ამას ქვია ახლობლური და თბილი ურთიერთგაგება, ”შინაურის დახრჩობა არ იქნება, თედო”-ს პრინციპი, პატივისცემა კიდე იმით უნდა გამოხატო, რომ, თუ უკიდურესი საჭიროება არ არსებობს, არც შინაურს და არც გარეულს თავი თავმოყვარეობაშელახულად არ აგრძნობინო, არც სიტყვით, არც საქმით. მაგრამ ამ საქმეს ჭირდება, რომ ჩვენ თვითონ გვქონდეს თავმოყვარეობა, რომელიც აღარ გვაქვს. არავის ვცემთ პატივს და არავისი გვესმის, იმიტომ რომ გულყრუები ვართ და უთავმოყვარეოები. რატო ვართ მაგდენი აღარ ვიცი, ალბათ ასე უფრო მარტივია და იმიტომ.<br />არადა სიმარტივისკენ მარტო მაშინ ვილტვით, როცა გვაწყობს. ხანდახან გართულება გვაძლებს ხელს და ვართულებთ. სიტუაციის მიხედვით ვიქცევით. არადა ამას ხო იცი რა ქვია? მედროვეობა და მეამინდეობა, რომელიც ყველანაირ მორალს მოკლებულია. ეს რა პარაშა ბრიგადა ვართ, რომელ მორალზე მაქვს საუბარი, როცა ვართმევთ იმას, რისი წართმევის უფლებაც მხოლოდ მას აქვს, ვინც მისცა და ვინც არავითარ შემთხვევაში ჩვენ არ ვართ... კიდე ერთი რიტორიკული შეკითხვა ”რა გვეშველება...” რომელიც ვეღარ იქნება რიტორიკული თუ გავცემთ პატიოსან მარტივ პასუხს ”დაიკიდე”. გვკიდია რა, ყველაფერი რო გვკიდია ამის ბრალია...<br />მადლობა ბატონო, მადლობა. ყველას დიდი მადლობა ვინც ჩემ მადლიერებას იმსახურებს და არ იმსახურებს. მადლიერების გრძნობით გაჟღენთილ მადლობას გეუბნებით და არა იმიტომ, რომ მე ოქრო ვარ, არა. მეც ისეთივე გადასამუშავებელი ნაგავი ვარ, როგორიც თქვენ, უბრალოდ ჩემსა და თქვენს შორის ის განსხვავებაა, რომ მე ვფიქრობ თქვენ ინტერესებზე (ჯერ კიდევ, სადღაც ბჟუტავენ ეგ ფიქრები). კიდევაც გაპატიეთ ყველაფერი და ეცადეთ აქეთაც მაპატიოთ.<br />სიყვარულის დედაც მოვსტყან იმ ასპექტში, რომ ბევრი არ იმსახურებს და მაინც გიყვარს. მაგრამ მეორეს მხრივ ამაზე არ ფიქრობ, როცა ვიღაცას უხარიხარ, ვიღაც გიხარია, როცა ღამე ზემოთ აღწერილ ფიქრებში გართული გვერდს იცვლი და დაინახავ ადამიანს, რომელიც სუნთქავს, სუნთქავს შენით და შენთვის, რომლისთვისაც და რომლითაც შენ სუნთქავ, რომელსაც ენდობი და რომელიც აუცილებლად გენდობა, რომელთანაც შეგიძლია იყო გიჟი და იგიჟო მშვიდად, აუჩქარებლად და ყოველგვარი შიშის გარეშე, რომელსაც ხელს დაადებ გაბერილ ღიპუცაზე, საიდანაც ვიღაც (ცელქზე უფრო ცელქი) მორზეს ანბანით გეტყვის ”ოქტომბერში, ოქტომბერში მოვალ და მერე ნახე შენი ტყავის ბრალი”. ღელავ სიყვარულით, ღელავ ბეედნიერებისგან...<br />ოცდაოთხი წელია ამ ქვეყანაზე დავიარები, ვერ გავიგე რა ვქნა, ვერც ის გავიგე ეს ქვეყანა როგორია და როგორ ავხსნა ”არვიციროგორის” იარლიყი, კიდევაც უამრავი კითხვა მაწუხებს, მაგრამ სიმშვიდე სად არის ვიცი და ვიცი როგორ მივიდე მასთან.<br />ალბათ არავის არ უთქვამს ის, რასაც ამ აბზაცში ვამბობ, მაშინ როცა მადლიერება, ურთიერთგაგება, პატივისცემა, თავმოყვარეობა, საბურავები და მათი გამყიდველები იყო მისი საუბრის თემა და ყველა ალბათ ლურჯ ცაზე, ლამაზ მინდვრის ყვავილებზე, ლამაზ თვალებზე და მდდუღარე გულზე ფიქრობდა, მაგრამ გაგიკვირდება და მიყვარხარ, ისე როგორც არავის არავინ ყვარებია, ეს გზა გავიარე შენამდე, ამ გზაზე მივდივარ ახლაც და მაპატიე, რომ ამ გზაზე დაგაყენე შენც, მაგრამ მაინც მიყვარხარ. მადლობა, რომ გამომყევი იქ სადაც მე თვითონ მეშინოდა მისვლის, მადლობა, რომ ძალა მომეცი, მადლობა, რომ იმედი მომეცი, მადლობა, რომ მომეცი ყველაფერი, რაზეც ვოცნებობდი. მაპატიე, რომ გაგიმეტე, მაგრამ მიყვარხარ. ერთადერთი სიტყვა, რომელიც შემიძლია გითხრა მთელი ქართული ლექსიკონიდან. სიტყვა რომელიც ესოდენ მახინჯი ბგერებისაგან შედგება და რომელიც ამქვეყნად ულამაზესია, იქიდან გამომდინარე, რომ ულამაზეს გრძნობას გამოხატავს, რომელიც შენია, შენი და მეტი არავისი. მიყვარხარ იმიტომ რომ მიყვარხარ, მაშინ როცა მიყვარხარ, იქ სადაც მიყვარხარ, ისე როგორც მიყვარხარ, ყველგან და ყოველთვის მიყვარხარ, მთელი არსებით მიყვარხარ.<br /><br /><br /><br />P.S. აუცილებელი არაა დამთავრდეს ისე, როგორც დაიწყო და ზოგადად დამთავრება არაა აუცილებელი (არც სასურველი).<br />P.P.S. მაინც ვერ ვთქვი ის, რისი თქმაც მინდოდა და ისეთი პირი უჩანს, ვერც ვერასოდეს ვიტყვი...<br /><br /><br /><br /><a href="http://bin.ge/file/185515/LedOff---Mario-Rag--Super-Mario-Theme-.mp3.html"><span style="font-size:85%;">###გადმოიწერეთ ჩვენი ცხოვრების საუნდტრეკი###</span></a><br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3482203445567776305-3186680986872410208?l=betxovena.blogspot.com' alt='' /></div>ბეთხოვენაhttp://www.blogger.com/profile/08844424570800015472noreply@blogger.com0